PÜLÜMÜR VADİSİ’NDE TERÖR ÖRGÜTÜ PKK’NIN İŞLEDİĞİ  ACIMASIZ CİNAYET: NAZIMİYE OĞULLAR (HILVES) KÖYÜNDEN ALİ (RIZA) SAĞLAM 

Hüseyin Canerik

Bir sonbahar akşamı kapısı zorlandığında henüz 48 yaşındaydı.  Bütün köylülerin göç etmek zorunda kaldığı köyde yapayalnız kalmışlardı. Pülümür Vadisi’nin doğu yakasındaki köyde hayvancılık yaparak yaşama tutunmaktan başka seçenekleri yoktu.

Oğullar, Ağlayan Hilbeş, son olarak Hilbeş! (Canı sıkılan isim değiştiriyor!)
Oğullar, Ağlayan Hilbeş, son olarak Hilbeş! (Canı sıkılan isim değiştiriyor!)

Elektriği, okulu olmayan köy 1985 yılında onun uğraşları sonucu yola kavuşmuştu. 7 çocuk babasıydı. Toprak damlı evde, 14 numaralı gaz lambasının ışığıyla aydınlanıyorlardı. Kırmızıköprü ya da Tunceli’den eve dönerken yol ayrımındaki köprünün altında bazen soluklanır,  ardından yola koyulurdu.      

Nazımiye Oğullar (Hılves/Xılves) köyü.

Gidecek başka yeri, sığınabileceği evi yoktu. Tek mülkiyeti, babadan kalma o toprak evdi.  Köye âdeta mecburdu. Kasabada sığınabilecekleri, günümüzde harabeye dönmüş,  iki göz oda geçici barınma için bile kendilerine çok görülmüştü.

Nazımiye Oğullar köyü Ali Sağlam ve Rıza (Cemal) Sağlam kardeşlerin evlerinden geriye kalanlar.
22 Eylül 1992’de PKK’lı teröristlerin kanına girdikleri Ali Sağlam’ın Nazımiye Oğullar (Hılves) köyündeki evinin yıkıntılarında, onun en çok sevdiği ağaçlardan biri olan ceviz boy vermiş.

Sağda solda öldürüleceğine ilişkin çıkarılan söylentiler kulağına gittiğinde, “Beni kim, niçin öldürsün,” derdi. Bankalarda hesabı, köy dışında herhangi bir varlığı olmayan sayılı insanlardan biriydi.  Tek geçim kaynağı, sınırlı sayıdaki küçükbaş hayvanlarıydı.

Herhangi bir kişi ya da kurumdan maddi talepte bulunmayı aklından geçirmezdi.

Köyün yüksek eğimli tarlaları karasabanla bin bir zorlukla işlenir, buğday ya da arpa ihtiyaçlarını bile karşılayamazdı. Erzincan’dan satın alınan saman kış ortasında biter, hayvanlar meşe ormanında depolanan kuru meşe yaprağıyla beslenirdi.

Ali Sağlam’ın (1944-22 Eylül 1992) vahşice katledilmesine sessiz kalınması, vicdanları yaralıyor.

Sigara ve alkol kullanmaz, kahvehanelerde oyun oynamazdı. 1986’da gerçekleşen Çernobil faciasından sonra evde çay içilmesini yasaklamıştı. Sabah erkenden uyanır, genelde yoğurtla kahvaltı yapardı. Köyü hiçbir zaman okula kavuşmadı. 1953 yılında Mezra Köyü İlkokuluna başladı. Aile dostu Hüseyin Erginoğlu’nun evinde kalıyordu. Eğitim yaşamı kısa sürmüş, bir süre sonra evinin yolunu tutmuştu. Okula erişim olanağından yoksun binlerce çocuktan biriydi ama en büyük özlemi çocuklarının okumasıydı. Oğlunun önüne hedef olarak Galatasaray Lisesini koymuştu. Kentten eve genelde gazetelerle döner, okumaları için çocuklarını özendirirdi.  

Nazımiye Oğullar (Hılves/Xılves) köyü (Kalktı göç eyledi Avşar elleri…)

Köyden göç etmek için yer arayışına girmiş ancak çabaları sonuçsuz kalmıştı. 1992 kışını da köyde tek başına geçireceklerdi. Kış hazırlıklarında artık sona geliniyordu.  Eylül, sararmaya yüz tutmuş ormanıyla yerini ekime bırakmak için sabırsızlanıyordu. Sonbahar serinliği iyice hissediliyordu. 22 Eylül 1992, Salı günüydü. Hava kararmış, kapı kapatılmıştı. Sofraya oturulmuş,  muşamba kaplı ahşap masanın üzerinde akşam yemeği yenmişti.

İşte o sırada evin üzerinde atılan ağır adımlar gecenin sessizliğini bozdu.  Çok geçmeden kapıda silahlı 5 kişi belirdi. Evde anne, baba ve iki çocuktan başka kimse yoktu. Evin küçük çocuğu o sırada 6 yaşındaydı, korkudan ablasına sokuldu. Sofraya oturdular. Anneden, kendilerine ekmek yapmasını istediler. Gece karanlığında ocak yakıldı, sacda ekmek pişirildi. Ekmek, çökelek, tereyağını torbaya doldurup babayı yanlarına alıp kayıplara karıştılar.

Üzerinde pijama, ayaklarında terlik 48 yaşındaki köylüyü vadinin batı yakasına doğru sürükleyerek götürdüler. Terliği ayağından çıkmış, yalınayak kalmıştı. Pijaması ağaç dallarına takılarak yer yer yırtılmıştı. Hemen her gün soluklandığı köprüden geçerek Ağlayan Kayalar’a doğru götürdüler. Ağır işkenceler altında,  ana yolda yürütüyorlardı. Tahminen 10 kişilik bir gruptu.

Anne, kapısı açık evin önünde, iki çocuğuna sarılmıştı. Çaresiz bekleyiş içindeydi. Kapısını çalabilecekleri komşuları, yardım isteyebilecekleri bir yetkili yoktu.

Pülümür Vadisi’nde art arda patlayan mermilere anne ve çocuklarının çığlığı karıştı.

Yoksul köylüye onlarca mermi yağdırılmış, cansız bedeni Ağlayan Kayalar’dan sonraki tünelin yakınlarında yola bırakılmıştı.

Köyüne yaklaşık 2 km uzaklıkta yaşamdan koparılan köylü, tabut içinde Erzincan Değirmenköy’deki kardeşine teslim edildi.  Köyünde gömülmesine izin verilmemiş, naaşı köye yaklaşık 90 km uzaklıktaki Erzincan’a gönderilmişti. O gün morga bile kaldırılmadı; ahşap balkon üzerinde bir gün bekletildi. Tabutundan süzülen kan, tahta çatlaklarından  yere akmıştı.

Cenazesine hiçbir yetkili katılmadı. Devlet, 7 çocukla ortada kalan anneye yardım eli uzatmadı.  Terör örgütü PKK’nın canına kıydığı Ali Sağlam yaşasaydı 82 yaşında olacaktı.  

Ona köyünde gömülme hakkı bile çok görülmüştü.

En çok ceviz ağacını sevdi. Başucunda ve evinin yıkıntılarında ceviz ağaçları boy verdi.

En çok sevdiği ağaç, cevizdi. Köy yolunda kendisini ilk karşılayan ceviz ağaçlarıydı. Yapraklarını belki yüzlerce kez koklamış, sevgiyle dokunmuştur. Şimdi canına kıyılan coğrafyadan uzakta, baş ucunda boy veren bir ceviz ağacının gölgesinde uyuyor. Yanı başında evlat acısı yaşayan annesi Elif Hatun, kardeşi Rıza (Cemal) Bey, sevgili yeğeni Melek ve ablası Beser Hanım yatıyor.

Ceviz ağacı, acımasızca kanına girilen köylünün anılarına ev sahipliği yapıyor.

Huzur içinde uyusunlar…

(Körfez, 22 Eylül 2026)

KAYNAK:

Related Posts

PÜLÜMÜR AKDİK/ŞİHAN VILEBOMOSUR’DA BİR GARİP:  NAZIMİYE DALLIBAHÇELİ MUSA POLAT

Hüseyin Canerik Pirler,  iş yoğunluğunun en az olduğu sonbahar ya da kış mevsimlerinde taliplerini ziyaret ederdi. 1922 yılıydı. Sonbaharın, yerini kışa bırakmak için son hazırlıklarını yaptığı günlerdi. Munzur Dağlarını beyaza…

ADD KOCAELİ ŞUBE BAŞKANI TAYLAN BİNGÖL, ATATÜRK GÖRSELİNİ KALDIRAN DERİNCE 19 MAYIS ANADOLU LİSESİ MÜDÜRÜ ÖMER YILMAZ’A SAHİP ÇIKTI

Hüseyin Canerik Kocaeli Derince 19 Mayıs Anadolu Lisesi Müdürlüğüne Ağustos 2025’te  Ömer Yılmaz atandı. Yılmaz’ın ilk işi, 1989-1990 yılından bu yana okul logosu olarak kullanılan, Mustafa Kemal Atatürk‘ün Samsun’daki Onur…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Kaçırdıkların

PÜLÜMÜR AKDİK/ŞİHAN VILEBOMOSUR’DA BİR GARİP:  NAZIMİYE DALLIBAHÇELİ MUSA POLAT

  • Kasım 13, 2026
  • 4085 views
PÜLÜMÜR AKDİK/ŞİHAN  VILEBOMOSUR’DA BİR GARİP:  NAZIMİYE DALLIBAHÇELİ MUSA POLAT

ADD KOCAELİ ŞUBE BAŞKANI TAYLAN BİNGÖL, ATATÜRK GÖRSELİNİ KALDIRAN DERİNCE 19 MAYIS ANADOLU LİSESİ MÜDÜRÜ ÖMER YILMAZ’A SAHİP ÇIKTI

  • Kasım 6, 2026
  • 7938 views
ADD KOCAELİ ŞUBE BAŞKANI TAYLAN BİNGÖL, ATATÜRK GÖRSELİNİ KALDIRAN DERİNCE 19 MAYIS ANADOLU LİSESİ MÜDÜRÜ ÖMER YILMAZ’A SAHİP ÇIKTI

PÜLÜMÜR SALÖRDEK KÖYÜNÜN HAFIZASI ALİ RIZA ASLAN YAZDI: ÇAYIRLI GELİNPINAR KÖYÜNDEN REHBER (RAYVER) ŞAH İSMAİL ÖZNUR’UN ÖLÜMÜ, HAG MEZARLIĞI VE DİNÎ RİTÜELLER*

  • Kasım 4, 2026
  • 4061 views
PÜLÜMÜR SALÖRDEK KÖYÜNÜN HAFIZASI ALİ RIZA ASLAN YAZDI: ÇAYIRLI GELİNPINAR  KÖYÜNDEN REHBER (RAYVER) ŞAH İSMAİL ÖZNUR’UN ÖLÜMÜ, HAG MEZARLIĞI VE DİNÎ RİTÜELLER*

PROF. DR. ESMA BULUŞ KIRIKKAYA’NIN “AŞKİREK” KİTABI ÜZERİNE NOTLAR

  • Ekim 27, 2026
  • 9403 views
PROF. DR. ESMA BULUŞ KIRIKKAYA’NIN “AŞKİREK” KİTABI ÜZERİNE NOTLAR

AH CANIM, SANA GÖZYAŞI DÖKECEK KİMSE KALMADI MI?

  • Ekim 25, 2026
  • 2359 views
AH CANIM, SANA GÖZYAŞI DÖKECEK KİMSE KALMADI MI?

OKUL MÜDÜRÜ SELAY HİNOĞLU’NUN GÜNLÜĞÜNDEN NOTLAR

  • Ekim 21, 2026
  • 4538 views
OKUL MÜDÜRÜ SELAY HİNOĞLU’NUN GÜNLÜĞÜNDEN NOTLAR