PÜLÜMÜR KOCATEPE’DE ÖMRÜMÜZDEN DÖKÜLEN GÜZ YAPRAKLARI: AH CANIM, İKİ GÖZÜM NEREDESİN

Hüseyin Canerik

7 kişiydiler. 21’indeydi 6’sı. En küçükleri Erdem, 20’sinde henüz. Amasya (Eraslan Güngör), Balıkesir (Mustafa Aslan), Erzurum (İlhan Sağlam), Gaziantep (Emrah Kayadelen), İzmir (Erdem Erkaçtı), Kayseri (Eyüp Yabangülü) ve Şırnak’tan (Burhan Yalçın) gelmişlerdi. Birçoğu yoksul aile çocuğuydu.

Erdem Erkaçtı, ikizi Erden’i Çemişgezek’te bırakmış, Pülümür Kocatepe Jandarma Karakoluna gelmişti. Anne ve babasının göz bebeğiydi. Nuran Hanım, ikizlerini askere uğurladığında sımsıkı sarılmış, mutluluk gözyaşları dökmüştü.

Erdem ve Erden, işçi emeklisi Turgut Erkaçtı’nın en büyük servetiydi.

Karakol, ilçe merkezine yaklaşık 40 km uzaklıktaydı. Karakolun ihtiyaçları, helikopterin yanı sıra ilçe merkezinden karayoluyla karşılanırdı. Köyde yaşayan bir yurttaş cipiyle ilçe merkezine gittiğinde karakolun ihtiyaçlarını da unutmazdı. Yolda pusu kuran bir grup PKK’lı terörist cipe el koymuştu.

Karakolun 20’li yaşlardaki Mehmetçiği, hain tuzaktan habersizdi.

Cip, içinde teröristler, nizamiye kapısından içeri girdiğinde ortalık cehenneme dönmüştü.

Burhan, Emrah, Eraslan, Erdem, Eyüp, İlhan ve Mustafa’nın kanı karakola sıçramıştı. 4 Haziran 2007, onların son yazıydı. 2007 yazında 4 gün yaşayabildiler.

Onların son nefesini verdiği karakol binası yıllar önce başka bir yere taşındı. Terk edilen bina, dönemin acı izlerini saklıyor. Siperlerde, nöbet kulübelerinde, ranzalarda, pencerelerde onların sesi, soluğu ve parmak izleri saklı.

Saldırının gerçekleştiği eski karakol binası bugün kaderine terk edilmiş durumda. Kapıları açık, çatısı uçmuş, duvar sıvaları dökülmüş olan bina, zamanın ve ilgisizliğin yıpratıcı etkisiyle harabeye dönmüş hâlde.