
Hüseyin Canerik
Dalında kuşları, gölgesinde çocukları ve mahalleliyi ağırlayan ceviz ağacıydı. Betona gömülen bir kentte insan umudunu besleyen bir güzellik anıtıydı. Sıcak yaz günlerinde onlarca çocuğa, gence ve yaşlıya ferahlık veren bir sevinç kaynağıydı. Mahallenin bugün otuzlu yaşlardaki delikanlılarının birçoğu onun kanatları altında oyun oynamış, eğlenmişti.

Bir gece vakti gövdesini saran yangından canını zor kurtarmıştı. Ülkeye, insana ve güzelliklere düşman bir avuç yaratığın ateşiydi bedenini saran. İnsan, gövdesine yaslandığı bir ağacı niçin yakar, sorusunun yanıtı yoktu. O gün yapraklarından süzülen damlalar, belki onun ilk gözyaşlarıydı.

Pazar yolunda yorgun düşen kadınlar, onun insana huzur veren dallarının altında soluklanırdı. Geçen yıl dalları meyve yüklüydü. Bir şehir magandasının baskınıyla âdeta yolunmuş, çuvallar dolusu cevizi mahalleliden kaçırılmıştı.

Yüreği kötülük üretenler, güzelliklerden rahatsız olur. Beton seviciler için doğa sadece iş makineleriyle tarumar edilecek bir inşaat alanıdır. Mesailerini beton dökecek alan yaratmak için harcarlar. Dere kıyısındaki parkta yükselen ucube yapı da onlardan biri.

Ceviz, dere yatağına birkaç metre mesafedeki yapının karşısında verdiği mücadeleyi daha fazla sürdüremedi. Kolu kanadı kırılmış, ölüme terk edilmiş durumda. Belki son bir kez meyveleri toplandıktan sonra can vermişti.

İnsan sevincini büyüten ceviz, betoncular karşısında yalnız bırakılmıştı. Gölgesinde soluklananlar, meyvelerini toplayanlar, bebeklerine ninni söyleyenler, gövdesine yaslananlar kayıplara karışmıştı.

Bir mahalle en değerli varlığından olmuş, ne gam!
Ah canım, sana gözyaşı dökecek kimse kalmadı mı yoksa?



(Körfez, 25 Ekim 2026)




