Hüseyin Canerik

25 Mayıs’ta veda haberini almıştık, bugün 30’u Mayıs’ın. Bir haftadır yolunu gözlüyoruz. Bin bir güçlükle gittiğin İngiltere’den yine büyük zorluklarla dönüyorsun. El kapıları giderken kapalıydı, dönerken yine kapalı.

Gözümüz Erzincan Havaalanına inen uçaklarda. Ağabeylerin Düzgün, Ali, Musa ve Hıdır, çocukluk yıllarının zorluklarla dolu anılarına dönüyor şimdi. En küçüğünüz Hasan, usta elleriyle hazırladı son sığınağını. Öğretmenimiz Nuri Fırat, hazırlıklar yapılırken hastalıklarını aklına bile getirmedi.

Dokuz kardeşin anne babayla birlikte oturduğu sofraların sevinci, yerini acıya bıraktı.  Ablan Güllü ve kız kardeşin Gönül,  aile sofrasına ebediyen oturmayacak kardeşleri için döküyor gözyaşlarını. En yakınındaki Fatma’nın çığlığı, sınır ötelerinde duyuluyor.

Annen ve baban, derin travmalarla göçüp gitmişti bu diyardan. Acıları, köy mezarlığında saklı. Mezra Köyü Mezarlığı, tanımsız acılara ev sahipliği yapıyor şimdi. Yıllar sonra onlara kavuşuyorsun. Ardında yüreğimizi saran büyük bir yangın bırakarak.

Doğup büyüdüğün toprakları sana yabancılaştıran sistemin farkında mıydın, bilinmez. Ülkende yabancıydın, kurtuluş umuduyla gittiğin ülkede yabancı…

Şimdi ülkene dönüyorsun tahta bir sandıkta.

Tek mülkün, çocuklarına fatura edilen tabut.

Birazdan omuzlayıp köyüne taşıyacağız seni. İkişer üçer eksilmiş sevenlerine kavuşacaksın. Hiç görmediğin Cancağızım Erinç’in yanı başındasın sonsuza kadar.

Şu kirli dünyanın ağır yükünden yorgun düşmüş bedenini, o güzel anıları hatırlayarak yıldızlara uğurluyoruz. Bulut oluyor acılarımız, üzerine çiseleyen yağmur…

(Pülümür Kırmızıköprü, 30 Mayıs 2026)